Een organisatie waar goede zorg en houdbaar werk naast elkaar kunnen bestaan.
In de zorg schuiven mensen elke dag tussen wat het protocol verlangt en wat de patiënt, cliënt of bewoner op dat moment nodig heeft. Organisaties die echt sterk blijven, zorgen dat betrokkenheid niet opbrandt maar standhoudt. INR helpt je richting zo’n organisatie te groeien: een plek waar mensen betrokken kunnen blijven zonder eraan onderdoor te gaan, en waar goede zorg en vol te houden werk elkaar niet in de weg zitten.
Leg ons jullie vraagstuk voorDe spanning die het telkens blokkeert.
De intentie is goed. Toch loopt het steeds op hetzelfde punt vast. Geen onwil, wel een inrichting die dit gedrag bijna vanzelf oproept.
Houdt zich aan het protocol, ook wanneer de situatie eigenlijk iets anders vraagt.
Slikt haar zorgen in, want aankaarten leidt zelden tot verandering.
Stuurt op registratie, terwijl de bedoeling juist de patiënt is.
Blijft die spanning liggen, dan raken juist je meest betrokken mensen uitgeput, en dat zie je direct terug in de kwaliteit van zorg.
Wie geen ruimte krijgt om aandacht te geven, neemt afstand.
Alleen mensen aanspreken op compassie zet weinig in beweging. Gedrag komt voort uit het verhaal dat iemand over zichzelf ontwikkelt, gevoed door wat hij of zij telkens weer doet. Wie keer op keer niet de ruimte krijgt om de aandacht te geven die ze wíl geven, gaat zichzelf beschermen en neemt afstand.
Op die laag werkt INR: het verhaal én de omstandigheden die het verhaal blijven vormen. INR belooft geen snelle oplossing voor werkdruk, maar helpt mensen zich er anders toe te verhouden.
Geen zachte cultuuractie, maar werken aan de kern van hoe mensen betrokken kunnen blijven.
Wat er verschuift als je het bij de kern aanpakt.
Denk aan een organisatie waarin die spanning niet langer bepaalt hoe mensen werken.
Dan worden goede zorg en houdbaar werk elkaars steun, niet elkaars tegenkracht.
Geen type waar iemand in valt, maar inzicht in waar beweging begint.
Veel modellen delen mensen in types in, INR maakt zichtbaar waarom iemand doet wat hij doet. Twee verpleegkundigen die allebei afstand houden, kunnen dat om compleet verschillende redenen doen: de één uit zelfbescherming na te veel betrokkenheid, de ander omdat betrokkenheid in het team als onprofessioneel wordt gezien. Behandel je ze als hetzelfde type, dan bereik je bij geen van beiden iets.
Waar wij meestal starten.
De beste ingang hangt af van waar bij jullie de meeste spanning zit. In een eerste gesprek krijgen we dat samen helder. Als praktische richtlijn:
Vaak is het een combinatie, welke volgorde het meeste oplevert maken we in het eerste gesprek concreet.
Leg jullie vraagstuk aan ons voor.
In een eerste gesprek brengen we samen scherp waar het patroon tussen bedoeling en werkdruk vastloopt, en waar ontwikkeling het meeste effect heeft. Je gaat weg met een helderder beeld van je eigen organisatie, of we daarna samenwerken of niet.
Plan een gesprek
